بیداد رفت لاله ی بر باد رفته را یارب خزان چه بود بهار شکفته را

هر لاله ای که از دل این خاکدان دمید نو کرد داغ ماتم یاران رفته را

جز در صفای اشک دلم وا نمی شود باران به دامن است هوای گرفته را

وای ای مه دو هفته چه جای محاق بود آخر محاق نیست که ماه دو هفته را

برخیز لاله ٬ بند گلوبند خود بتاب آورده ام بدیده گهر های سفته را

ای کاش ناله های چو من بلبلی حزین بیدار کردی آن گل در خاک خفته را

گر سوزد استخوان جوانان شگفت نیست تب موم سازد آهن و پولاد تفته را

گردون برات خوشدلی کس نخوانده است اینجا همیشه رد و نکول است سفته را

این گوژپشت ٬ تیر قدان راست تر زند چندین کمین نکرده کمانهای چفته را

یا رب چها به سینه ی این خاکدان دراست کس نیست واقف این همه راز نهفته را

راه عدم نرفت کس از رهروان خاک چون رفت خواهی این همه راه نرفته را

لب دوخت هر که را که بدو راز گفت دهر تا باز نشنود ز کس این راز گفته را

لعلی نسفت کلک در افشان شهریار در رشته چون کشم در و لعل نسفته را

---